NL
EN
Nog steeds elke dag fluitend naar het werk.
Een kwart eeuw lang werken bij één en dezelfde werkgever: het is een zeldzaamheid in onze huidige arbeidsmarkt waar jobhopping steeds meer de norm lijkt te zijn. Toch zijn er bij Kuipers Logistic dit jaar maar liefst twee mensen die onlangs die mijlpaal hebben bereikt. We gaan in gesprek met één van hen. Philip Vollenbroek. In dit interview vertelt hij over zijn tijd bij het bedrijf, de veranderingen die hij heeft meegemaakt en wat zijn geheim is om zo lang op één plek te blijven.
Onlangs was je 25 jaar werkzaam bij Kuipers Logistics. Heb je altijd hetzelfde werk gedaan?
Nee. Toen ik begon was Kuipers Logistics nog veel kleiner. Ik was assistent planner, maar aangezien we toen nog geen loods personeel en monteur in dienst hadden manoeuvreerde ik ook de trailers voor de laadbrug (laaddocks waren er nog niet), zorgde samen met de chauffeurs en planners voor belading en lossing van de vrachtwagens en wisselde ook af en toe een lekke band.
Fotograaf: Koos Groenewold
Wat is jouw huidige functie?
Mijn hoofdtaak is de expeditie. Het verzorgen van de wegtransporten naar landen die wij niet zelf rijden. Dit doe ik samen met collega Huub. Daarnaast begeleid ik samen met Thijs de ICT zaken binnen Kuipers Logistics en ben ik verantwoordelijk voor verzekeringszaken, wagenpark, opleidingen en facilitaire zaken. En als het nodig is stap ik ook rustig nog even op de heftruck of los ik een chauffeur af die aan de uren zit.
Is er in de manier van werken veel veranderd in de afgelopen 25 jaar?
Enorm veel. Toen ik begon met werken bij Kuipers Logistics was er nog geen internet. Geen Transport Management Systeem. Geen GPS systeem in de vrachtwagens. Geen boordcomputer. Al wel een vaste autotelefoon, maar nog geen SMS of Whatsapp. Chauffeurs gaven een faxnummer door van bijvoorbeeld een wegrestaurant waar wij de handgeschreven programma’s naar toe stuurden. Orders werden nog in het orderboek geschreven en het plannen ging nog met potlood op een groot planblok.
Toen email zijn intrede deed hadden we in het begin één emailadres. Mijn toenmalige collega printte de mail uit voor degene waar het voor bestemd was en die schreef het antwoord erop en stuurde het per fax terug.
25 jaar ergens in dienst kom je niet vaak meer tegen. Hoe is dat zo gegaan?
Van te voren had ik ook niet gedacht dat ik ergens 25 jaar in dienst zou zijn, maar als je het ergens naar je zin hebt, je vrij wordt gelaten in je werk en vertrouwen krijgt, dan vliegt de tijd voorbij. Dat zegt iets over de werknemer, maar ook zeker over de werkgever die ik zeker niet mag vergeten. Harry Kuipers was en is nog steeds een hele goede leermeester!
En natuurlijk heb ik net als iedereen wel eens een dag die wat minder is, maar ik denk dat ik in 99% van de gevallen nog elke dag fluitend naar mijn werk ga.
In al die jaren heb je vast veel collega’s zien komen en gaan. Denk je dat de huidige generatie ook 25 jaar in dienst blijft?
Die kans is klein en dat hoeft ook niet. Voor een bedrijf is het goed dat er ook zo nu en dan vers bloed binnenkomt en voor een werknemer is het soms ook goed eens een deurtje verder te kijken. Ik vind het alleen jammer als er iets te snel van baan wordt gewisseld.
En nu klink ik misschien oud, maar soms mis je wat loyaliteit. Loyaliteit moet van twee kanten komen, maar ik vind dat jonge mensen soms wel heel snel van baan wisselen om dat het gras bij de buren groener lijkt. Dus als ik een raad mag geven aan de jonge generatie: bekijk voordat je overstapt eens goed naar wat je hebt. Krijg je respect van je werkgever? Heb je fijne collega’s waar je mee samenwerkt? Is je salaris goed en wordt het op tijd betaald? Zeg dan niet direct je baan op. Misschien heb je het wel heel goed. 25 jaar hoef je van mij niet ergens te werken, maar geef het minimaal toch wel een jaar de kans. Dan pas ken je een bedrijf en je functie goed. Geef niet te snel op.
En nu? Nog 25 jaar erbij?
Dat denk ik niet, maar zeg nooit nooit. We gaan het zien. Ik zit op mijn plek. Ik heb fijne collega’s om mij heen en iedere dag is nog steeds anders. We gaan voorlopig nog wel even door.
Fotograaf: Koos Groenewold
